مدیر موفق ورزشی چه ویژگی‌هایی دارد؟
مدیریت در دنیای امروز، صرفاً به معنای تصدی یک جایگاه سازمانی، صدور دستور یا نظارت بر فعالیت کارکنان نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از دانش، مهارت، نگرش و توانایی‌هایی است که به مدیر کمک می‌کند منابع انسانی و مادی سازمان را در مسیر تحقق اهداف مشخص هدایت کند. این موضوع در حوزه ورزش اهمیت دوچندانی دارد؛ زیرا سازمان‌های ورزشی با طیف گسترده‌ای از ذی‌نفعان، از ورزشکاران و مربیان گرفته تا هیئت‌های ورزشی، باشگاه‌ها، نهادهای دولتی، حامیان مالی و افکار عمومی سروکار دارند.
مدیریت ورزش، برخلاف تصور رایج، تنها به برگزاری مسابقات، اداره سالن‌های ورزشی یا رسیدگی به امور اداری محدود نمی‌شود. توسعه ورزش همگانی، شناسایی استعدادهای ورزشی، حمایت از قهرمانان، مدیریت زیرساخت‌ها، ارتقای کیفیت خدمات و ایجاد تعامل میان بخش‌های مختلف ورزش، همگی به تصمیم‌ها و عملکرد مدیران وابسته‌اند.
از این منظر، پرسش اساسی این است که چه کسی را می‌توان مدیر موفق ورزشی دانست؟ آیا مدیری که سال‌ها در یک جایگاه مدیریتی حضور داشته، الزاماً مدیر موفقی است؟ آیا افزایش تعداد برنامه‌ها و برگزاری رویدادهای متعدد، به‌تنهایی نشانه اثربخشی مدیریت محسوب می‌شود؟
پاسخ به این پرسش‌ها مستلزم عبور از نگاه سنتی به مدیریت و توجه به مفهوم شایستگی‌های مدیریتی است. مدیر موفق ورزشی کسی است که بتواند با شناخت درست محیط، تصمیم‌گیری آگاهانه، رهبری اثربخش، استفاده بهینه از منابع و ارزیابی مستمر عملکرد، میان امکانات موجود و اهداف مورد انتظار سازمان ارتباطی منطقی برقرار کند.
۱. مدیریت موفق؛ فراتر از عنوان و جایگاه سازمانی
یکی از اشتباهات رایج در ارزیابی مدیران، یکسان دانستن جایگاه مدیریتی با توانایی مدیریتی است. برخورداری از عنوان رئیس، مدیر یا مسئول یک مجموعه، به‌خودی‌خود نشان‌دهنده شایستگی فرد برای اداره آن مجموعه نیست.
مدیریت زمانی معنا و ارزش واقعی پیدا می‌کند که حضور مدیر به بهبود عملکرد سازمان منجر شود. به عبارت دیگر، معیار اصلی ارزیابی مدیر، صرفاً مدت حضور در مسئولیت یا تعداد فعالیت‌های انجام‌شده نیست؛ بلکه باید بررسی کرد که سازمان در دوره مدیریت او چه میزان پیشرفت کرده و چه تغییرات مثبتی در وضعیت آن به وجود آمده است.
در حوزه ورزش، این موضوع مصادیق روشنی دارد. برای مثال، افزایش تعداد ورزشکاران سازمان‌یافته، ارتقای سطح قهرمانی، توسعه زیرساخت‌های ورزشی، افزایش مشارکت مردم در ورزش همگانی، جذب منابع مالی، بهبود وضعیت هیئت‌های ورزشی و افزایش رضایت مخاطبان، می‌توانند بخشی از شاخص‌های ارزیابی عملکرد مدیر باشند.
بنابراین، مدیر موفق باید بتواند میان فعالیت، خروجی و پیامد تفاوت قائل شود. برگزاری یک رویداد ورزشی، فعالیت محسوب می‌شود؛ تعداد افراد مشارکت‌کننده، یکی از خروجی‌های آن است و تأثیر رویداد بر افزایش مشارکت ورزشی جامعه، بخشی از پیامد آن خواهد بود.
این تفکیک کمک می‌کند عملکرد مدیران بر اساس نتایج واقعی و قابل ارزیابی سنجیده شود، نه صرفاً گزارش فعالیت‌ها.
۲. قدرت تصمیم‌گیری و حل مسئله
تصمیم‌گیری از بنیادی‌ترین وظایف مدیران است. مدیران در طول فعالیت حرفه‌ای خود با مسائل متعددی مواجه می‌شوند که هر یک به انتخاب یک راهکار مناسب نیاز دارد. محدودیت منابع مالی، کمبود نیروی انسانی، تعارض منافع، درخواست‌های متعدد مجموعه‌های ورزشی و ضرورت اولویت‌بندی پروژه‌ها، نمونه‌هایی از شرایط تصمیم‌گیری در مدیریت ورزش هستند.
در فصل چهارم کتاب «مبانی سازمان و مدیریت»، دکتر سیدمحمد مقیمی به موضوع تصمیم‌گیری پرداخته است. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می‌شود که بخش قابل‌توجهی از اقدامات مدیریتی، مستقیماً یا غیرمستقیم، به انتخاب میان گزینه‌های مختلف وابسته است.
یک مدیر ورزشی توانمند، پیش از اتخاذ تصمیم، مسئله را به‌درستی شناسایی می‌کند، اطلاعات مرتبط را جمع‌آوری می‌کند، گزینه‌های موجود را مورد بررسی قرار می‌دهد و پیامدهای احتمالی هر انتخاب را می‌سنجد.
برای مثال، زمانی که چند هیئت ورزشی به‌طور هم‌زمان خواهان استفاده از یک سالن یا اعتبار محدود هستند، تصمیم مدیر نباید بر اساس روابط شخصی، فشارهای مقطعی یا سلیقه فردی باشد. بلکه باید معیارهایی مانند میزان فعالیت، تعداد ورزشکاران، سطح مسابقات، ظرفیت اجرایی، نیاز واقعی و اولویت‌های توسعه‌ای در نظر گرفته شوند.
تصمیم‌گیری اثربخش همچنین مستلزم شجاعت پذیرش مسئولیت تصمیم‌هاست. مدیر نمی‌تواند در شرایط دشوار صرفاً از اتخاذ تصمیم خودداری کند یا مسئولیت همه مشکلات را به عوامل بیرونی نسبت دهد.
۳. برخورداری از مهارت رهبری و توانایی ایجاد انگیزه
مدیریت و رهبری اگرچه مفاهیم مرتبطی هستند، اما یکسان نیستند. مدیریت بیشتر بر برنامه‌ریزی، سازماندهی و کنترل منابع تأکید دارد؛ در حالی که رهبری بر اثرگذاری بر افراد، ایجاد انگیزه و هدایت داوطلبانه آنان در مسیر اهداف مشترک تمرکز می‌کند.
در فصل دهم کتاب دکتر مقیمی، رهبری به‌عنوان یکی از وظایف مهم مدیریت مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس مباحث این فصل، رهبری فرآیند اثرگذاری بر دیگران برای دستیابی به اهداف است و تحقق اهداف سازمانی بدون همکاری و مشارکت افراد امکان‌پذیر نیست.
این مسئله در مدیریت ورزش اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا مدیر ورزشی برای دستیابی به اهداف خود به همکاری مجموعه‌ای از افراد و نهادها نیازمند است. رؤسای هیئت‌های ورزشی، مربیان، ورزشکاران، کارشناسان، کارکنان و حتی داوطلبان، هرکدام نقش مهمی در تحقق برنامه‌های سازمان دارند.
مدیر موفق کسی نیست که صرفاً دستور صادر کند؛ بلکه باید بتواند اعتماد ایجاد کند، افراد را با اهداف سازمان همراه سازد و زمینه مشارکت فعالانه آنان را فراهم آورد.
برای مثال، مدیری که بتواند انگیزه یک رئیس هیئت ورزشی را برای توسعه رشته تحت مسئولیتش افزایش دهد، ظرفیت‌های موجود را شناسایی کند و از توانایی‌های افراد برای تحقق اهداف مشترک بهره بگیرد، در عمل از مهارت رهبری استفاده کرده است.
پژوهش Santos، Batista و Carvalho (2022) نیز در مرور نظام‌مند ۶۵ مطالعه درباره ویژگی‌های مدیران ورزشی، رهبری، درستکاری، دانش تخصصی، تخصیص منابع، تفویض اختیار، انگیزش کارکنان و تفکر نوآورانه را از شایستگی‌های مهم این مدیران معرفی می‌کند.
۴. مهارت ارتباطی و تعامل سازنده با ذی‌نفعان
هیچ سازمان ورزشی در فضای کاملاً مستقل فعالیت نمی‌کند. ارتباط با نهادهای دولتی، بخش خصوصی، هیئت‌های ورزشی، رسانه‌ها، ورزشکاران، خانواده‌ها و جامعه محلی، بخشی جدایی‌ناپذیر از مسئولیت مدیر ورزشی است.
مدیری که از توانایی ارتباطی مناسبی برخوردار نباشد، حتی در صورت داشتن دانش تخصصی و منابع کافی، ممکن است در پیشبرد برنامه‌های خود با مشکل مواجه شود.
مهارت ارتباطی فقط به خوب صحبت کردن محدود نیست؛ بلکه شامل گوش دادن مؤثر، انتقال روشن پیام، مذاکره، مدیریت اختلافات، تعامل حرفه‌ای و توانایی ایجاد اعتماد میان افراد و گروه‌هاست.
در بسیاری از موارد، مشکلات سازمان‌های ورزشی نه به دلیل فقدان امکانات، بلکه به علت ضعف ارتباطات و نبود هماهنگی میان بخش‌های مختلف به وجود می‌آیند.
برای نمونه، اختلاف میان یک هیئت ورزشی و مدیریت مجموعه ورزشی، اگر به‌درستی مدیریت نشود، می‌تواند فعالیت ورزشکاران یک رشته را با اختلال مواجه کند. مدیر توانمند به‌جای تشدید اختلاف یا اتخاذ تصمیم‌های یک‌طرفه، تلاش می‌کند با شناخت دیدگاه طرفین، گفت‌وگو و تعیین چارچوب‌های روشن، زمینه حل مسئله را فراهم سازد.
ارتباط مؤثر با رسانه‌ها نیز اهمیت زیادی دارد. مدیر ورزشی باید بتواند عملکرد سازمان را شفاف و دقیق اطلاع‌رسانی کند و در عین حال، انتقادهای سازنده را فرصتی برای اصلاح و بهبود بداند.
۵. توانایی سازماندهی و مدیریت منابع انسانی
سرمایه انسانی مهم‌ترین دارایی بسیاری از سازمان‌هاست. حتی بهترین برنامه‌ها و امکانات نیز بدون نیروی انسانی توانمند و باانگیزه، به نتایج مطلوب منجر نمی‌شوند.
در فصل هفتم کتاب «مبانی سازمان و مدیریت»، مدیریت منابع انسانی و فعالیت‌هایی مانند جذب، توسعه، انگیزش و نگهداشت نیروی انسانی مورد توجه قرار گرفته است.
مدیر موفق ورزشی باید شناخت مناسبی از توانایی‌ها و ظرفیت‌های کارکنان و همکاران خود داشته باشد و مسئولیت‌ها را متناسب با تخصص، تجربه و قابلیت افراد تقسیم کند.
تفویض اختیار نیز یکی از نشانه‌های بلوغ مدیریتی است. مدیری که تلاش می‌کند همه امور را شخصاً انجام دهد، به‌تدریج به نقطه گلوگاه سازمان تبدیل می‌شود و فرصت رشد و مسئولیت‌پذیری را از دیگران می‌گیرد.
در مقابل، مدیری که وظایف را به‌درستی تقسیم می‌کند، اختیار متناسب با مسئولیت در اختیار افراد قرار می‌دهد و بر عملکرد آنان نظارت می‌کند، زمینه افزایش بهره‌وری سازمان را فراهم می‌سازد.
در مدیریت ورزش، این موضوع در ارتباط با کارشناسان، مسئولان واحدها، رؤسای هیئت‌ها و مدیران مجموعه‌های ورزشی اهمیت فراوانی دارد.
۶. تیم‌سازی و مدیریت تعارض
موفقیت سازمان‌های ورزشی معمولاً حاصل تلاش یک فرد نیست؛ بلکه نتیجه همکاری و هماهنگی مجموعه‌ای از افراد است.
در فصل نهم کتاب دکتر مقیمی، مباحث مربوط به گروه‌ها، تیم‌های کاری و ارتباطات سازمانی بررسی شده است. تفاوت مهم گروه و تیم در میزان هماهنگی، وابستگی متقابل و تعهد اعضا نسبت به هدف مشترک است.
مدیر موفق باید بتواند افراد را از مجموعه‌ای از نیروهای پراکنده به یک تیم هماهنگ تبدیل کند.
در محیط ورزش، ممکن است میان هیئت‌های ورزشی، مربیان، ورزشکاران یا حتی کارکنان یک مجموعه اختلاف‌نظرهایی وجود داشته باشد. چنین اختلاف‌هایی لزوماً منفی نیستند؛ اما اگر به‌درستی مدیریت نشوند، می‌توانند به تعارض‌های مخرب و کاهش اثربخشی سازمان منجر شوند.
مدیر توانمند با تعیین اهداف روشن، تقسیم مسئولیت‌ها، ایجاد فضای گفت‌وگو و رعایت عدالت سازمانی، زمینه همکاری میان اعضا را تقویت می‌کند.
۷. برنامه‌ریزی راهبردی و آینده‌نگری
یکی از تفاوت‌های اساسی مدیر موفق با مدیر روزمره، نگاه او به آینده است.
مدیریت روزمره معمولاً بر حل مسائل جاری تمرکز دارد؛ اما مدیریت راهبردی تلاش می‌کند مسیر آینده سازمان را مشخص کند و برای دستیابی به اهداف بلندمدت برنامه داشته باشد.
در حوزه ورزش، مدیر باید بتواند وضعیت موجود را تحلیل کند، ظرفیت‌ها و محدودیت‌ها را بشناسد، اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت تعیین کند و برای دستیابی به آن‌ها برنامه اجرایی داشته باشد.
برای مثال، توسعه ورزش قهرمانی در یک شهرستان نباید صرفاً به اعزام ورزشکاران به مسابقات محدود شود. شناسایی استعدادها، ارتباط با مدارس، حمایت از مربیان، فراهم کردن امکانات تمرینی، ایجاد مسیر پیشرفت ورزشکاران و برنامه‌ریزی برای حضور در رقابت‌های بالاتر، اجزای یک برنامه راهبردی هستند.
همچنین توسعه ورزش همگانی نیازمند شناخت گروه‌های هدف، امکانات محلی، نیازهای جامعه و طراحی برنامه‌هایی متناسب با شرایط اجتماعی و اقتصادی منطقه است.
مدیر آینده‌نگر به‌جای آنکه صرفاً به فعالیت‌های جاری واکنش نشان دهد، برای فرصت‌ها و تهدیدهای پیش‌رو آمادگی ایجاد می‌کند.
۸. مدیریت منابع مالی، امکانات و بهره‌وری
محدودیت منابع یکی از چالش‌های جدی بسیاری از سازمان‌های ورزشی است. به همین دلیل، مدیر موفق باید بتواند منابع موجود را به شکلی هدفمند و اثربخش مدیریت کند.
در این زمینه، شناخت بودجه‌بندی، اولویت‌بندی هزینه‌ها، جذب منابع جدید، مدیریت امکانات و ارزیابی هزینه و فایده برنامه‌ها اهمیت دارد.
برای مثال، گاهی یک مجموعه ورزشی با وجود برخورداری از امکانات فیزیکی مناسب، به دلیل مدیریت نامناسب، برنامه‌ریزی ضعیف یا نبود نظارت، نمی‌تواند از ظرفیت واقعی خود استفاده کند.
مدیر اثربخش تلاش می‌کند از امکانات موجود حداکثر بهره‌برداری را داشته باشد، هزینه‌های غیرضروری را کاهش دهد و منابع را به فعالیت‌هایی اختصاص دهد که بیشترین اثر را بر اهداف سازمان دارند.
مطالعه Toh و Jamieson (2000) در زمینه شایستگی‌های مدیران ورزشی، شش حوزه مهم را شناسایی کرده است: حکمرانی، مبانی ورزش، بودجه‌بندی، مدیریت ریسک، مهارت‌های رایانه‌ای و ارتباطات.
این یافته نشان می‌دهد که مدیر ورزشی برای موفقیت، علاوه بر توانایی‌های عمومی مدیریتی، باید از دانش تخصصی و مهارت‌های اجرایی مرتبط با صنعت ورزش نیز برخوردار باشد.
۹. نظارت، ارزیابی عملکرد و پاسخ‌گویی
یکی از وظایف مهم مدیریت، اطمینان از حرکت سازمان در مسیر اهداف تعیین‌شده است.
در فصل یازدهم کتاب دکتر مقیمی، کنترل سازمانی به‌عنوان یکی از وظایف اصلی مدیریت مورد بررسی قرار گرفته است. کنترل شامل مقایسه عملکرد واقعی با استانداردهای تعیین‌شده و انجام اقدامات اصلاحی در صورت مشاهده انحراف است.
در مدیریت ورزشی، این موضوع باید فراتر از نظارت اداری و بررسی گزارش‌های فعالیت باشد.
مدیر باید شاخص‌های مشخصی برای ارزیابی عملکرد داشته باشد. تعداد ورزشکاران فعال، میزان مشارکت در مسابقات، کیفیت برنامه‌های آموزشی، وضعیت زیرساخت‌ها، میزان جذب منابع، رضایت مخاطبان و پیشرفت رشته‌های ورزشی، می‌توانند در ارزیابی عملکرد مورد استفاده قرار گیرند.
نکته مهم آن است که شاخص‌های ارزیابی باید با مأموریت و امکانات هر مجموعه متناسب باشند. نمی‌توان از همه هیئت‌های ورزشی، باشگاه‌ها یا ادارات ورزشی بدون توجه به تفاوت ظرفیت‌ها و شرایط، انتظار نتایج یکسان داشت.
پاسخ‌گویی نیز بخش جدایی‌ناپذیر این فرآیند است. مدیر باید بتواند درباره تصمیم‌ها، نحوه هزینه‌کرد منابع و نتایج حاصل از برنامه‌ها توضیح روشن و مستند ارائه کند.
۱۰. اخلاق حرفه‌ای، شفافیت و عدالت سازمانی
دانش مدیریتی و مهارت اجرایی بدون برخورداری از اصول اخلاق حرفه‌ای، نمی‌تواند مبنای یک مدیریت پایدار و قابل اعتماد باشد.
مدیر ورزشی با منابع عمومی، فرصت‌های ورزشی و حقوق گروه‌های مختلف جامعه سروکار دارد؛ بنابراین باید در تصمیم‌گیری‌ها اصل عدالت، شفافیت، امانت‌داری و رعایت ضوابط را مدنظر قرار دهد.
تبعیض در تخصیص امکانات، ترجیح روابط شخصی بر شایستگی، برخورد دوگانه با مجموعه‌های ورزشی و نبود شفافیت در تصمیم‌ها، به‌تدریج اعتماد سازمانی را تضعیف می‌کند.
در مقابل، مدیری که معیارهای روشن و قابل دفاع برای تصمیم‌گیری دارد، به مقررات پایبند است و در برابر عملکرد خود پاسخ‌گوست، زمینه اعتماد و همکاری را فراهم می‌سازد.
پژوهش نظام‌مند درباره اصول حکمرانی در ورزش که در سال ۲۰۲۲ منتشر شده است، شفافیت، پاسخ‌گویی و مشارکت دموکراتیک را از پرتکرارترین اصول حکمرانی مطلوب در سازمان‌های ورزشی معرفی می‌کند.
بنابراین، اخلاق حرفه‌ای نباید صرفاً یک ویژگی شخصیتی تلقی شود؛ بلکه باید در ساختار تصمیم‌گیری و شیوه اداره سازمان نیز نمود عملی داشته باشد.
۱۱. نوآوری، یادگیری مستمر و سازگاری با تغییرات
محیط ورزش همواره در حال تغییر است. تحولات فناوری، شیوه‌های جدید آموزش و تمرین، گسترش رسانه‌های دیجیتال، تغییر انتظارات جامعه و افزایش رقابت میان سازمان‌های ورزشی، ضرورت یادگیری مستمر را برای مدیران افزایش داده است.
مدیری که به تجربه‌های گذشته اکتفا می‌کند و نسبت به روش‌های جدید بی‌تفاوت است، ممکن است به‌تدریج از نیازهای واقعی سازمان فاصله بگیرد.
مدیر موفق باید روحیه یادگیری داشته باشد، از تجربه دیگر سازمان‌ها استفاده کند، نظرات کارشناسان را بشنود و در صورت ضرورت، روش‌های مدیریتی خود را اصلاح کند.
استفاده از سامانه‌های اطلاعاتی، ثبت و تحلیل آمار ورزشکاران، ارزیابی دیجیتال عملکرد، اطلاع‌رسانی هوشمند و توسعه خدمات الکترونیکی، نمونه‌هایی از فرصت‌های نوآوری در مدیریت ورزش هستند.
نوآوری الزاماً به معنای اجرای طرح‌های پرهزینه نیست؛ گاهی اصلاح یک فرآیند اداری، ایجاد هماهنگی میان چند مجموعه یا استفاده بهتر از اطلاعات موجود، می‌تواند تغییر مهمی در عملکرد سازمان ایجاد کند.
۱۲. چگونه می‌توان موفقیت یک مدیر ورزشی را سنجید؟
برای ارزیابی واقعی عملکرد مدیران ورزشی، باید از قضاوت‌های کلی و سلیقه‌ای فاصله گرفت و به سمت شاخص‌های قابل سنجش حرکت کرد.
برخی از مهم‌ترین شاخص‌های پیشنهادی عبارت‌اند از:
۱. تحقق اهداف: میزان دستیابی به اهدافی که در ابتدای دوره مدیریتی تعیین شده‌اند.
۲. توسعه ورزش: میزان رشد مشارکت ورزشی، تعداد ورزشکاران فعال و پیشرفت رشته‌های ورزشی.
۳. عملکرد قهرمانی: نتایج ورزشکاران و تیم‌ها در مسابقات شهرستانی، استانی، ملی و بین‌المللی.
۴. توسعه زیرساخت‌ها: بهبود وضعیت اماکن ورزشی، افزایش دسترسی و استفاده بهینه از امکانات.
۵. مدیریت منابع: میزان بهره‌وری بودجه، جذب منابع جدید و تناسب هزینه‌ها با دستاوردها.
۶. رضایت ذی‌نفعان: میزان رضایت کارکنان، ورزشکاران، مربیان، هیئت‌ها و مخاطبان خدمات ورزشی.
۷. شفافیت و پاسخ‌گویی: کیفیت گزارش‌دهی، رعایت مقررات و قابلیت ارزیابی تصمیم‌های مدیریتی.
۸. ماندگاری دستاوردها: میزان پایداری نتایج و ظرفیت‌هایی که پس از پایان دوره مدیریتی نیز در سازمان باقی می‌مانند.
البته باید توجه داشت که عملکرد ورزشی تنها تحت تأثیر مدیر نیست و عواملی مانند بودجه، امکانات، شرایط اقتصادی، سیاست‌های کلان و ظرفیت نیروی انسانی نیز بر نتایج اثر می‌گذارند. بنابراین ارزیابی منصفانه، نیازمند توجه هم‌زمان به عملکرد مدیر و شرایط محیطی است.
نتیجه‌گیری
مدیر موفق ورزشی فردی نیست که صرفاً یک جایگاه سازمانی را در اختیار داشته باشد یا تعداد زیادی برنامه و رویداد را در کارنامه خود ثبت کند. موفقیت مدیریتی زمانی معنا پیدا می‌کند که دانش، تجربه، مهارت‌های انسانی و توانایی اجرایی مدیر در کنار یکدیگر قرار گیرند و به بهبود واقعی عملکرد سازمان منجر شوند.
بررسی مبانی مدیریت و پژوهش‌های تخصصی حوزه ورزش نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری اثربخش، رهبری، مهارت ارتباطی، مدیریت منابع انسانی، تیم‌سازی، برنامه‌ریزی راهبردی، بهره‌وری، نظارت، پاسخ‌گویی و اخلاق حرفه‌ای از مهم‌ترین شایستگی‌های مدیران ورزشی هستند.
با این حال، شاید مهم‌ترین معیار شناخت یک مدیر موفق، میزان تغییری باشد که در مجموعه تحت مدیریت خود ایجاد می‌کند. مدیری که پس از پایان مسئولیت، سازمانی منسجم‌تر، نیروی انسانی توانمندتر، زیرساختی مناسب‌تر، برنامه‌هایی پایدارتر و فرصت‌های بیشتری برای رشد ورزش به جا می‌گذارد، توانسته است اثر مدیریتی ماندگاری ایجاد کند.
مدیریت ورزش بیش از آنکه به حضور طولانی‌مدت در یک مسئولیت نیاز داشته باشد، به شایستگی، پاسخ‌گویی، نوآوری و توانایی خلق دستاوردهای قابل سنجش نیازمند است.
در نهایت، باید پذیرفت که ارزش واقعی یک مدیر ورزشی را نه صرفاً عنوان و مدت مسئولیت او، بلکه کیفیت تصمیم‌ها، عملکرد و میراثی که برای توسعه ورزش بر جای می‌گذارد، مشخص می‌کند.
دیدگاهتان را بنویسید